با توجه به عدم وجود تنوع علفکشها در باغات و پیشنهاد حذف برخی از آنها، بررسی علفکشهای جدید در باغات ضروری می باشد. در این راستا آزمایشاتی به صورت بلوکهای کامل تصادفی در باغ سیب در تهران و مرکبات در جیرفت و دزفول انجام شد. علفکش جدید پیش رویشی ناپروپامید (SC 45%) به میزان 7/2، 6/3 و 5/4 و علفکشهای جدید پس رویشی گلیفوسیت جدید (SC 36%) به میزان 36/. و54/0 و آمیترول 160g L-1+ تیوسیانات آمونیوم 143g L-1+ گلیفوسیت 60g L-1 (SL 36. 6%) (ATG) به میزان 2/2، 9/2، 6/3 و 3/4 کیلوگرم ماده موثره در هکتار همراه با علفکشهای تریفلورالین (EC 48%) به میزان 2/1، گلیفوسیت (SL 41%) به میزان62/0 و پاراکوات (SL 20%) به میزان 6/0 کیلوگرم ماده موثره در هکتار تیمارهای آزمایش بودند. علفکش ناپرومید علفهای هرز یکساله زمستانه را در دزفول 20 تا 42 درصد و در جیرفت در مقادیر 6/3 و 5/4 کیلوگرم ماده موثره در هکتار به میزان 27 درصد کنترل کرد، در حالیکه در تهران به علت چند ساله بودن علفهای هرز زمستانه قادر به کنترل آنها نبود. علفکش تریفلورالین در این زمان در تمام مناطق قادر به کنترل علفهای هرز نبود. علفکش ATG در مقادیر 6/3 و 3/4 کیلوگرم ماده موثره در هکتار و گلیفوسیت جدید به مقدار54/0 کیلوگرم ماده موثره در هکتار با پاراکوات و گلیفوسیت قادر به کنترل علفهای هرز تابستانه بودند. بنظر می رسد که علفکش ناپرومید به میزان 6/3 و علفکشهای ATG به میزان 6/3 و گلیفوسیت جدید به میزان 54/0 کیلوگرم ماده موثره در هکتار قابل توصیه در باغات باشند.

به منظور بررسی کارآیی علفکش های پیشرویشی و پسرویشی جدید در کنترل علف های هرز، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در شهر تهران در باغ سیب و در شهر قزوین در باغ انگور در سال زراعی 88 انجام گرفت. فاکتور اول علفکشهای پیشرویشی (دیورون (کارمکس WP 80%) به میزان 6/1 کیلوگرم ماده خالص در هکتار، ناپروپامید (دورینول SC 45%) به میزان 1/4 کیلوگرم ماده خالص در هکتار، اکسیفلورفن (گل EC 24%) به میزان 48/0 کیلوگرم ماده خالص در هکتار، تریفلورالین (ترفلان EC 48%) به میزان 2/1 کیلوگرم ماده خالص در هکتار و شاهد (بدون علفکش)) و فاکتور دوم علفکش های پس رویشی (گلیفوسیت (رانداپ SL 41%) به میزان 5/2 کیلوگرم ماده خالص در هکتار + 8 کیلوگرم سولفات آمونیوم در هکتار، دوبار استفاده از گلیفوسیت همراه با سولفات آمونیوم، تریکلوپیر (گارلون EC 60%) به میزان2/1 کیلوگرم ماده خالص در هکتار و دوبار استفاده از تریکلوپیر) بود. نتایج آزمایش نشان داد که استفاده از علفکش های پیش رویشی می تواند علف های هرز یکساله بهاره را 49 تا 93 درصد کنترل کند. یکبار استفاده از گلیفوسیت در کنترل یکساله ها مؤثر بود، ولی در کاهش وزن خشک علف های هرز چند ساله مؤثر نبود. یک و یا دوبار استفاده از تریکلوپیر و دوبار گلیفوسیت در کاهش وزن خشک علف های هرز چند ساله مؤثرتر بود. استفاده از علفکش های پیش رویشی باعث کاهش وزن خشک بیشتر در علف های هرز دائمی شد.

یونجه (Medicago sativa L.) از مهم ترین گیاهان علوفه ای ایران و اولین گیاه علوفه ای اهلی شده است که بشر اولیه آن را جهت تغذیه دام تشخیص داده است. وجود گیاهان هرز در یونجه زارها سبب کاهش ارزش غذایی یونجه برای دام ها می شود. به منظور بررسی اثر علف کش های ایمازتاپیر (پرسوئیت) در سه مقدار 1.5، 2 و 2.5 لیتر در هکتار، پاراکوات (گراماکسون)، گلایفوزیت (رانداپ)، لینورون (پرومترین) و گلایفوزیت با املاح دوگانه (ویدمستر) به صورت پس رویشی بر روی علف های هرز یونجه، آزمایشی در سال زراعی 91- 1390 در منطقه شلاهی شهرستان آبادان در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 8 تیمار و 4 تکرار انجام شد. نتایج حاصله حاکی از تاثیر معنی دار کلیه تیمارهای علف کش در مقایسه با شاهد در کنترل علف های هرز یونجه بود. نتایج تجزیه واریانس در مراحل نمونه برداری نشان داد که به ترتیب 30 و 10 روز پس از سمپاشی تاثیر معنی داری در سطح احتمال 1 درصد بر مجموع تعداد و وزن خشک علف های هرز حاصل شد. نتایج تجزیه مرکب نشان داد، اثر متقابل زمان برداشت و علف کش بر ارتفاع ساقه یونجه غیر معنی دار و بر وزن خشک و تعداد ساقه یونجه در سطح یک درصد معنی دار بود. در این میان پاراکوات در کنترل علف های هرز موفق ترعمل نمود، اما به دلیل خسارت به محصول زراعی فقط در زمان بحرانی قابل توصیه است. نسبت های 1.5، 2 و 2.5 لیتر در هکتار ایمازتاپیر در رده های بعدی سبب کنترل مناسب علف های هرز یونجه شدند. در این آزمایش بهترین میزان عملکرد مربوط به علف کش ایمازتاپیر در تمامی مقادیر مصرف شده و کمترین آن مربوط به علفکش پاراکوات بود.

پیچک صحرایی، یکی از علف های هرز چند ساله دارای ریشه عمیق و مقاوم به خشکی در ایران است. مصرف علف کش ها عدم کنترل کافی این علف هرز را نشان می دهند. تحقیقات اندکی در زمینه بکارگیری متوالی علف کش های پس رویشی در کنترل پیچک در مرحله گلدهی در ایران انجام گرفته است. در این راستا، این طرح در استان های تهران و اصفهان و در قالب طرح کاملا تصادفی با 13 تیمار و چهار تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایش عبارت بودند از: علف کش های گلایفوسیت (رانداپ، 41% SL) به همراه سولفات آمونیوم، گلایفوسیت جدید (ویدمستر، 35% SC)، آمیترول+ تیوسیانات آمونیوم+ گلایفوسیت (ایلیکو، 9/30% SL)، تریکلوپیر (گارلون، 60% EC)، فلوروکسی پیر (استارن، 25%EC) و شاهد بدون علف کش که علف کش ها در مرحله گلدهی و به صورت لکه ای روی پیچک ها استفاده شدند. پس از رشد مجدد تا دو مرتبه دیگر در مرحله گلدهی، استفاده از علف کش ها تکرار شد. نتایج، نشان دهنده کنترل 100 درصدی پیچک صحرایی در استان تهران، پس از کاربرد این علف کش ها در پاییز و در مرحله گلدهی بود. همچنین ساقه ها تا سه الی چهار ماه بعد از سمپاشی، دوباره رشد نکردند. ارزیابی های نظری در استان اصفهان نشان داد که علف کش های فلوروکسی پیر و تریکلوپیر، بین 94 تا 97 درصد پیچک صحرایی را کنترل کردند. همچنین علف کش ها در پایان آزمایش، وزن خشک و تعداد ساقه های پیچک صحرایی را تا 93 درصد کاهش دادند.

تاریخ کاشت نامناسب و رقابت علف های هرز از مهمترین عواملی هستند که عملکرد عدس را به شدت کاهش می دهند. بدین منظور در یک بررسی انواع کشت شامل کشت انتظاری (خفته) و کشت معمول (بهاره) به عنوان فاکتور اصلی و 11 شیوه کنترل علف های هرز به عنوان فاکتور فرعی در طرح آماری کرت های خرد شده در قالب بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در سال زراعی 81-1380 در کرج مورد مطالعه قرار گرفتند. سطوح کنترل علف های هرز شامل کاربرد مجزای علفکش های سیانازین پیریدیت و اکسی فلورفن، هم چنین کاربرد دو علفکش تری فلورالین و پندیمتالین هر یک در تلفیق با وجین دستی و تلفیق علفکش های پیریدیت و اکسی فلورفن به همراه دو شاهد تداخل و عاری از علف هرز بود. تاج خروس و سلمه تره مهم ترین علف های هرز مزرعه بودند وعلف های هرز توق، پیچک، تاجریزی، یونجه گل رزد، سیزاب و علف هفت بند اهمیت کمتری داشتند. نتایج نشان داد که مصرف پندیمتالین بالاترین اثر بخشی را در کاهش تعداد مجموع علف های هرز در اوایل فصل رشد داشت. تلفیقی از علفکش های پیش کاشت با علفکش های پس رویشی و نیز با وجین دستی به دلیل کنترل طیف وسیع تر علف های هرز و قابلیت کنترل در تمام فصل رشد به نحو موثرتری علف های هرز را کنترل نمودند. تیمارهای پندیمتالین + وجین دستی، تری فلورالین+ وجین دستی، پندیمتالین + اکسی فلورفن و پندیمتالین +پیریدیت به ترتیب با راندمان 93، 88، 88 و 85 درصد بیشترین کارایی را در کاهش وزن خشک مجموع علف های هرز تا اواخر فصل رشد داشتند. از آن جایی که کاربرد اکسی فلوفن به صورت پس رویشی در اوایل زمان مصرف سبب گیاهسوزی بر روی عدس گردید، به نظر می رسد که به جز تیمار پندیمتالین + اکسی فلورفن بقیه تیمارها شامل پندیمتالین + وجین، تری فلورالین + وجین و پندیمتالین + پیریدیت مناسب ترین ترکیبات برای کنترل علف های هرز در شرایط مشابه باشند.